Misschien is het een kwestie van wennen…..
Lieve webloglezers,
De afgelopen periode zijn jullie met me mee gaan leven, waar dit weblog oorspronkelijk ook voor bedoeld was. Zie wat ik zie, hoor wat ik hoor, voel wat ik voel. Dat daar heel positieve dingen uit naar voren gingen komen, had ik niet durven hopen.
De afgelopen maanden zijn onrustig geweest, iets dat de trouwe lezers heel goed hebben meegekregen. Nog steeds vaar ik in een kolkende zee, in plaats van in een rustig riviertje. Het water spat bij tijden even over de rand van de boot heen, waardoor ik geregeld even aan moet leggen om de boot te legen.
Waar ik voorheen altijd gehoopt heb op het hebben en krijgen van een thuis, heb ik dat nu. In mijn eigen huis -waar ik overigens nog niet woon- voel ik me vrij om mezelf te zijn. Dit geeft me rust en een gevoel van geborgenheid. Ik kan en mag er zijn.
Een tijdje terug schreef ik al over het hebben van een persoon waarbij je je thuis voelt. Wie had gedacht dat de koop van een woning tot zoiets geks zou leiden? Bij V. voel ik rust, al krijg ik 10 smsjes op een dag: ik lees ze allemaal met oprechte interesse, een smile op mijn gezicht en een goed gevoel.
Enerzijds voelt het als een moeder, ze geeft me wat ik heb gemist: vertrouwen. Anderzijds is ze meer dan dat, een dierbaar persoon in mijn leven. Twee levens, twee rugzakken, twee mensen die altijd alleen en zelfstandig zijn geweest. Het mag en kan nu anders: we kunnen gebruik maken van elkaar. Wederzijds respect, vertrouwen, een luisterend oor of een 'trap onder je kont'.
Terwijl ik dit verhaal aan het typen ben, gaat de deurbel. Er komt iemand op me aflopen met een ernstige gezichtsuitdrukking. Na een glaasje water en een inleidend gesprek, leg ik mijn hand voorzichtig op haar knie. Ze breekt open: ze voelt, ze uit. En zij is niet de enige….
Mijn gevoelens laten zich voelen, laten elke dag beter weten dat ze er zijn, doen elke dag meer moeite om geuit te mogen worden. Soms gaat het goed, soms gaat het moeizaam. Maar het gaat. En dat was waar ik lange tijd niet van heb durven dromen. Of de situatie hier nu een groot aandeel in heeft, of mijn persoonlijke groei een belangrijk fenomeen is, of het hebben van een thuis een factor is, of het hebben van dierbare mensen om me heen…. Het maakt niet uit, want het is goed zo.
En het leven kan alleen maar mooier worden.
Leef je leven.
