En daar zit ik dan. In mijn eigen huis.
Er liggen twee katers te knorren op de bank.
Een combinatie van geluiden en zichtbare wonderen.

Het zonnetje laat zijn stralen schijnen.
De roos in de tuin ontknopt. De lavendel bloeit.
Een combinatie van kleuren en geuren.

Zomaar een gedachtenkronkel, iets dat door mijn hoofd spookt terwijl mijn ogen zich weer richten op mijn typende vingers en het geluid dat ik daardoor zelf produceer. In alle rust laat ik mijn vingers over het toetsenbord glijden om jullie op de hoogte te brengen van hetgeen zich hier afspeelt. Ik weet het, ik heb de laatste tijd weinig van me laten horen. En tegelijkertijd is het goed geweest om me even te kunnen focussen op alles wat er gespeeld heeft en nu gaande is.

Zoals jullie bekend is, ben ik verhuisd en gaat het goed met me. Ik kan mijn patronen en structuren beter loslaten, mede dankzij mijn nieuwe huis. Sommige dingen moeten en of ik het nu leuk vind of niet: als ik vanavond wil eten, zal ik boodschappen moeten halen en dus de deur uit moeten.

Het loslaten van het thuisfront is nog de meest confronterende stap die ik aan het nemen ben. Er zijn en blijven veel zorgen sluimeren en enerzijds geeft het me rust (het is niet meer mijn thuis, ik voel me daar niet mezelf en ik wil daar ook niet zijn). Anderzijds geeft het onrust (hoe gaat het vandaag, waarom kan het niet op een 'normale' manier en hoe zal de toekomst ingekleurd worden?)

En dan is er nog iets nieuws. Voor mij iets tamelijk onbekends. Liefde.

Iemand die dag en nacht voor je klaar staat.
Iemand die naast je wakker wordt.
Iemand die je hand vasthoudt tijdens het televisie kijken.
Iemand die bij jou thuiskomt.
Iemand die je een zoen geeft omdat ze van je houdt.
Iemand om je zorgen mee te delen.
Iemand die je laat lachen vanuit je binnenste ikje.
Iemand die om je geeft om wie je bent.

Mensen komen me opzoeken in mijn eigen plekje, kijken me aan, zeggen "Meid, wat zie jij er goed uit!" En ik kan alleen maar zeggen:

Bedankt, ik voel me ook stralend. Dit ben ik.