Tranen biggelen over mijn wang,

zo kom ik al dagen door,

heb ik mezelf niet in bedwang?

ik ben er bijna bang voor.

En toch voelt het zo goed,

om me even te laten gaan,

niet altijd vol goede moed,

rechtop te hoeven blijven staan.

Ook ik mag even leeg zijn,

en huilen van verdriet,

het was een jaar met heel veel pijn,

al ziet een ander dat vaak niet.

Vol trots laat ik ze stromen,

en voel de warmte in mijn lijf,

mijn gevoelens mogen eruit komen,

ook al voelt het nog wat stijf.

Mijn lief houdt me vast,

ze wiegt me langzaam weer tot rust,

iemand die goed op me past,

en me zachtjes in slaap kust. 

Tranen van geluk stromen al snel,

over mijn schrale wangenhuid,

liefste lieverd: "dankjewel…

en ja, ik word jouw bruid!"